چرا مملکتو بدیم دست کسی که از خواسته ی جوونا

هیچی نمی فهمه..!

اگه این کار بکنیم به آینده کشور خیانت کردیم..

پس به کسی رای بدین که این خصوصیت داشته باشه.

اونم کسی نیست جز///////میر حسین موسوی////////

رای همه ی ما جوونا سبز خواهد بود.

دلم گرفته ، ای دوست! هوای گريه با من
                               گر از قفس گريزم کجا روم ، کجا من؟
                                                 کجا روم که راهی به گلشنی ندارم
            که ديده بر گشودم به کنج تنگنا من
                           نه بسته ام به کس دل نه بسته کس به من دل
                                        چو تخته پاره بر موج رها رها رها من
                                                   ز من هر آن که او دور چو دل به سينه نزديک
                  به من هر ان که نزديک از او جدا جدا من
                       نه چشم دل به سويی نه باده در سبويی
                                   که تر کنم گلويی به ياد آشنا من
                                             زبودنم چه افزود ؟ نبودنم چه کاهد؟
                  که گويد به پاسخ که زنده ام چرا من
                                                  ستاره ها نهفتم در آسمان ابری
                                  دلم گرفته ، ای دوست هوای گريه با من

گریه کن

ای شکسته در اشک ای نشسته در خون

ای صدای زخمی سکوت

تو در کدام قصه ی تاریک

در کدام شهر

در کجای رنگهای بی قراری ویران شده ای

آه...........

ای تجسم فانوس خاموش سایه های گم شده در باد

با من غریو درد سیاه تنهایی را

در کوچه های پشت پنجره های بسته ی شهر

گریه کن.

1

 شام ، زير نور شمع ... از همان ساعتي كه بچه ها را ميخوابانيد و تلفن را از پريز مي كشيد ، شب عاشانه آغاز ميگردد

. دراين هنگام مي توانيد به سرعت به يكي از رستورانهاي كلاسيكي كه تا ديروقت باز هستند برويد ...

2

 در راه بازگشت از محل كارتان به خانه ، يك بطري نوشيدني و يك دسته گل رز بخريد ...

( اين كار كلاسيك را هميشه انجام دهيد ...)

3

 تمامي اثاثيه را از اتاق پذيرايي خارج كرده ، فرشي را روي زمين پهن كنيد و ضبط صوت استريوتان ار به اتاق پذيرايي بياوريد . نوار

موسيقي مورد علاقه تان را داخل ضبط صوت بگذاريد و در حاليكه بهترين لباستان را بر تن كرده ايد ، جلوي در ورودي منزل به همسرتان خوش آمد بگوئيد و

سراسر شب را به خوشي بگذرانيد .

من از خدا خواستم،
نغمه هاي عشق مرا به گوشت
برساند تا   لبخند مرا
هرگز فراموش نكني و
ببيني كه سايه ام به
دنبالت است تا هرگز
نپنداري تنهايي.
ولي اكنون تو رفته اي ،
من هم خواهم رفت
فرق رفتن تو با من اين
است كه من شاهد رفتن تو هستم ........

ببار باران بر اين شهر ويران زده

كه دلاي آدما مسخ شده

ببار بر اين جسمهاي خشكيده

كه انسانيت از ميون نسل بشر برچيده شده

ببار بر اين دلهاي سرد

كه ديگر نمي تپد براي كودكان بي مادر

ببار بر دل غم گرفته

بر دل پژمرده بر گل نشسته

ببار بر سر انسانهاي مست

كه زندگي را همين دنيا دانند و بس

ببار بر دل آن پير گريان

كه زندگي را باخت چه آسان

ببار بر آن دل شكست خورده

كه تيري آهنين بر دلش نشسته

ببار بر او كه ديگر اميدي بر دل ندارد

نيست مرهمي بر دل او چون اثر ندارد

ببار بر اين جسم خسته من

باشد كه رود اين سستي و رخوت من

           آدم کنار دریا به حقارت خودش خیره می شود!

         مثل وقتی به چشم بعضی نگاه می کنی!

             ذره ی کوچکی می بینی گم شده در های و هوی دنیا با همه و تنها!

        تنها اما با همه!

          گاهی اتفاقاتی در زندگی آدم رخ می دهد که وقتی چشم باز می کنی

            می بینی حادثه نیستند یک رویداد نیستند به تنهایی یک زندگی کامل اند

        و برای یک عمر کافی!

            مثل وقتی عاشق می شوی!این لحظه برشی از زمان نیست. عصاره ی

           یک زندگیست.برای همین ناگاه احساس می کنی غصه ی یک عالم

            روی دلت سنگینی می کند.احساس می کنی یک شبه پیر شده ای

      و قطره ی اشکی فرو می افتد خورشید-عرق شرم بر پیشانی-

                غروب می کند!این لحظه حتی اگر سال ها طول بکشد-به اندازه ی یک عمر

             هم یک لحظه است:"لحظه عاشقی"

نفهميدي چه مي‏گويم

ندانستي چه مي‏خواهم

گمان كردي كه چون از عشق مي‏گويم

نياز پيكرم را در تو مي‏جويم

تو فكر كردي كه عشق جز خواهش تن نيست

و جز اين آرزو در باطن من نيست

نفهميدي! نفهميدي!

كه اين افكار در من نيست

و عشق آن واژه پاك است براي من....

كه بي‏تو معني تنهايي مطلق براي دست‏هاي من...

براي حرف‏هاي من...

براي آنچه مي‏گويم...

نمي‏داني، نمي‏داني!... چه مي‏گويم

فالنامه در انتهای مطالب

               اگه می خوای ببینی برو پایین

عشق یعنی مستی دیوانگی  

عشق یعنی با جهان بیگانگی

عشق یعنی شب نخفتن تا سحر

عشق یعنی سجده ها با چشم تر

عشق یعنی سر به دار اویختن

عشق یعنی اشک حسرت ریختن                 

عشق یعنی در جهان رسوا شدن  

عشق یعنی مست و بی پروا شدن

عشق یعنی سوختن یا ساختن

عشق یعنی زندگی را باختن

در اخرين لحظه ديدار به
چشمانت نگاه كردم و
گفتم بدان اسمان قلبم
با تو يا بي تو بهاريست
همان لبخندي كه توان را
از من مي ربود بر لبانت
زينت بست.
و به ارامي از من  فاصله
گرفتي بي هيچ كلامي.
من خاموش به تو نگاه می كردم
و در دل با خود مي گفتم :اي كاش اين قامت
نحيف لحظه اي فقط لحظه اي  مي انديشيد كه
اسمان بهاري يعني ابر
باران رعد وبرق و طوفان
ناگهاني
و اين جمله ،جمله اي
بود بدتر از هر خواهش
براي ماندن و تمنايي
بود براي با او بودن.

زني مي رفت ، مردي او را ديد و دنبال او روان شد . زن پرسيد که چرا پس من مي آيي ؟ مرد گفت : برتو عاشق شده ام . زن گفت : برمن چه عاشق شده اي ، خواهر من از من خوبتر است و از پس من مي آيد ، برو و بر او عاشق شو . مرد از آنجا برگشت و زني بدصورت ديد ، بسيار ناخوش گرديد و باز نزد زن رفت و گفت : چرا دروغ گفتي ؟ زن گفت : تو راست نگفتي . اگر عاشق من بودي ، پيش ديگري چرا مي رفتي ؟ مرد شرمنده شد و رفت

من عشق را از انعکاس مهتاب در حوض خانه مادر بزرگ آموختم...

من ایثار را از قلب خورشید در آسمان صحرا  آموختم...

من محبت را از قطره های باران بر علفزار آموختم...

من زندگی را از امواج طوفانی شب دریا آموختم...

من صداقت را از یکرنگی ابرهای سفید آموختم...

من گذشت زمان را از چشمهای منتظر آموختم...

من ایمان را از کودکان معصوم آموختم...

و من آموختم هر چه را که می خواهم فقط از معبود یکتا بخواهم...

نظر یادت نره........

خدایا یک نفس آواز!آواز!
                               دلم را زنده کن!اعجاز!اعجاز!
 بیا بال و پر ما را بیاموز
                               به قدر یک قفس پرواز!پرواز!

گفتمش :
- " شیرین ترین آواز چیست ؟ "
چشم ِ غمگینش به رویم خیره ماند
 قطره قطره اشکش از مژگان چکید
لرزه افتادش به گیسوی بلند
زیر ِ لب غمناک خواند :
 - " ناله ی زنجیرها بر دست ِ من ! "
گفتمش :
-" آنگه که از هم بگسلند ... "
خنده ی تلخی به لب آورد و گفت :
- " آرزویی دلکش است اما دریغ !
 بخت ِ شورم ره برین امید بست
وان طلایی زورق ِ خورشید را
 صخره های ساحل ِ مغرب شکست ! ... "
من به خود لرزیدم از دردی که تلخ
در دل ِ من با دل ِ او می گریست
گفتمش :
- " بنگر درین دریای کور
 چشم هر اختر چراغ ِ زورقی است ! "
 سر به سوی آسمان برداشت گفت :
 - " چشم ِ هر اختر چراغ زورقی ست
لیکن این شب نیز دریای ست ژرف
 ای دریغا شبروان ! کز نیمه راه
 می کشد افسون ِ شب در خواب شان ... "
 گفتمش :
- " فانوس ِ ماه
 می دهد از چشم ِ بیداری نشان ... "
 گفت :
-" اما درشبی این گونه گنگ
 هیچ آوایی نمی آید به گوش ... "
گفتمش :
 - " اما دل ِ من می تپد
 گوش کن ، اینک صدای پای دوست ! "
 گفت :
- " ای افسوس در ایندام ِ مرگ
 باز صید تازه ای را می برند
 این صدای پای اوست ! "
 گریه ای افتاد در من بی امان
 در میان ِ اشک ها ، پرسیدمش :
 - " خوش ترین لبخند چیست ؟ "
 شعله ای در چشم تاریکش شکفت
جوش ِ خون در گونه اش آتش فشاند
 گفت :
 - " لبخندی که عشق ِ سربلند
 وقت ِ مردن بر لب ِ مردان نشاند "
من ز جا برخاستم
بوسیدمش